Roman Dziadkiewicz

Urodzony w 1972 roku w Opolu.
Studiował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu oraz na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom w 1997).
W 2011 roku obronił doktorat na kierunku Intermedia na Wydziale Rzeźby krakowskiej  ASP.
Artysta, aktywista-eksperymentator, poeta, teoretyk, okazjonalnie kurator.
Jest inicjatorem i współzałożycielem Stowarzyszenia Artystycznego Ośrodek Zdrowia SAOZ (1999-2002) i fundacji 36,6. oraz kolektywów muzyczno-performerskich: Ślina (od 1999), The Coming Community (od 2010) i grupy Ensemble (od 2011)
Autor około 60 tekstów krytycznych i teoretycznych, które publikowano w czasopismach w Polsce, Niemczech, Kanadzie i Czechach. Jego wiersze znalazły się w Antologii Nowej Poezji Polskiej 1999-2000.
Działania Romana Dziadkiewicza wykraczają poza granice tradycyjnie pojmowanej sztuki. Zajmuje się edukacją pozainstytucjonalną, tworzy projekty na pograniczu sztuki i aktywności społecznej, badając relacje między indywidualnością artysty a szerokim kontekstem społeczno-politycznym oraz innymi dziedzinami kultury i życia.
Jego projekty często przyjmują formę warsztatów (Warsztaty myślenia, 2004), ankiet (np. Co jest ważne a co najważniejsze, od 2000), tekstów i manifestów (np. Manifest nicnierobienia, 2004).
Kilka projektów artystycznych Dziadkiewicz przeprowadził we współpracy z Zorką Wollny, np: film wideo Martwe natury (2004) czy Porwanie kuratorki (wystawa Palimpsest Muzeum, Biennale Sztuki, Łódź, 2004) podczas której wspólnie dokonali fikcyjnego uprowadzenia Anety Szyłak.
Projekt Robinson Crusoe or Stranger than Paradise zrealizowany przez Romana Dziadkiewicza w Cleveland w USA w 2005 roku wynikał z relacji między fikcją a rzeczywistością w amerykańskich warunkach. Na potrzeby projektu artysta wcielił się w rolę Robinsona Crusoe, odkrywcy i kolonizatora, jednocześnie traktując mieszkańców miast jako tubylców. Do udziału w jednym z 11 epizodów projektu Dziadkiewicz zaprosił Noama Chomsky’ego.
Realizowany od 2005 roku projekt SFX: Publiczność poświęcony był porównaniu i zbadaniu struktur i warunków szeroko pojętej „publiczności” w kraju zachodnim (Niemcy) oraz w przechodzącym transformację kraju postkomunistycznym (Polska). Do udziału w tej platformie demokratycznej wymiany informacji zaprosił artystów i aktywistów, a przede wszystkim widzów wystawy.
W 2006 roku w ramach cyklu Przewodnik w Muzeum Narodowym w Krakowie Dziadkiewicz zrealizował projekt Imhibition. Stworzone przez niego pojęcie ma stanowić antonim słowa „exhibition” (z angielskiego wystawa lub ekshibicja). Razem z kuratorami cyklu Ewą Tatar i Dominikiem Kuryłkiem artysta zorganizował w Galerii Sztuki Polskiej XX wieku „panel prac” metaforycznie lub dosłownie odnoszących się do motywu zakrywania, zamazywania.
Prace Dziadkiewicza to również instalacje, stanowiące komentarz-interwencje do ekspozycji. Na wystawie Performer w warszawskiej Zachęcie, której osią była postać Jerzego Grotowskiego, na stole odnoszącym się do stołu-sceny ze słynnego spektaklu Książę niezłomny, artysta umieścił szereg obiektów, fotografii, rysunków, w krytyczny sposób odnoszących się do recepcji Teatru Laboratorium (C-D-G, 2009).
W instalacji Smród młodości na wystawie Schizma (2009) w CSW Zamek Ujazdowski, poświęconej polskiej sztuce lat dziewięćdziesiątych, Dziadkiewicz w zajmującej całe pomieszczenie instalacji, odniósł się do poprzedniej dekady nie jako kanonicznego zestawu prac sztuki krytycznej, lecz kształtowania się osobowości młodego artysty.
Na wystawie Lucim żyje! (2009) w toruńskim CSW Znaki Czasu artysta zrealizował pracę Studium błota, która jednak ze względu na obecność filmu wideo ukazującego akt masturbacji została przez władze instytucji ocenzurowana.