Jacek Sempoliński

(1927-2012)

Malarz, rysownik, pedagog, krytyk i eseista. Studiował malarstwo na warszawskiej ASP, m.in. u Eugeniusza Eibischa. Dyplom zrealizował w 1956 r. i rozpoczął pracę na macierzystej uczelni. Początkowo obok malarstwa sztalugowego uprawiał scenografię i fresk. Wykonywał m.in. polichromię kamieniczek na Starym i Nowym Mieście w Warszawie.
Jacek Sempoliński był jednym z uczestników Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki ” Arsenał 55″, na której zdobył nagrodę. W 1976 r. został laureatem Nagroda im. Jana Cybisa, a w 1986 r. Nagrody im. Brata Alberta. Do najbardziej znanych jego cykli malarskich należą „Czaszki” i „Twarze”.
W czasie stanu wojennego artysta związany był z ruchem kultury niezależnej, znajdującym oparcie w Kościele.  W 2002 r. odbyła się duża wystawa retrospektywna jego malarstwa zatytułowana „A Me Stesso” w Narodowej Galerii Zachęta w Warszawie.