<\/p>\n
Performer, malarz, rze\u017abiarz, autor scenografii oraz obiekt\u00f3w.<\/p>\n<\/div>\n
Urodzi\u0142 si\u0119 w 1939 roku w Warszawie, od 1981 roku mieszka i pracuje w Nowym Jorku. W latach 1962\u20131968 studiowa\u0142 na Wydziale Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Warszawie, w pracowniach profesora Jana Wody\u0144skiego oraz profesora Stefana Gierowskiego. W 1968 roku otrzyma\u0142 dyplom z wyr\u00f3\u017cnieniem.<\/p>\n
Artysta inter- i multimedialny, performer, tw\u00f3rca film\u00f3w, fotografii, asambla\u017cy, obiekt\u00f3w i instalacji, malarz, autor scenografii. Jest jednym z pionier\u00f3w i najwybitniejszych przedstawicieli sztuki performance w Polsce, kt\u00f3r\u0105 zajmuje si\u0119 aktywnie od 1971 roku. Pierwszym dzia\u0142aniem Zar\u0119bskiego z udzia\u0142em publiczno\u015bci by\u0142 happening Kwiaty<\/em> zaprezentowane w Klubie Ligi Kobiet w Warszawie. W swojej tw\u00f3rczo\u015bci podejmuje tematy problematyki cia\u0142a, erotyczno\u015bci i seksualno\u015bci po\u0142\u0105czone z bardzo wysublimowanymi inscenizacjami, w kt\u00f3rych wykorzystuje stworzone przez rekwizyty-fetysze (chleb z p\u0119kni\u0119ciem, z kt\u00f3rego wyrasta trwa, prysznic, z kt\u00f3rego wyp\u0142ywa szczypior, sztuczna szcz\u0119ka umieszczona w doniczce z traw\u0105, w\u0142osy zamro\u017cone w lodzie). W 1972 roku Zar\u0119bski stworzy\u0142 koncepcj\u0119 \u201estref kontaktu\u201d, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 bardzo istotna dla jego dzia\u0142a\u0144. Strefy kontaktu to subtelny rodzaj form komunikacji cz\u0142owieka z przyrod\u0105 i przedmiotem, kt\u00f3rej celem by\u0142o znalezienie nowych p\u00f3l dzia\u0142ania artystycznego. Zar\u0119bski u\u017cywa\u0142 w swoich dzia\u0142aniach wielu organicznych \u201erekwizyt\u00f3w\u201d m.in. trawy, szczypioru, ziemi, \u015blimak\u00f3w, pijawek oraz przede wszystkim ludzkiego cia\u0142a \u2013 kobiecego i w\u0142asnego.<\/p>\n Wiele akcji artystycznych Zar\u0119bski zrealizowa\u0142 wsp\u00f3lnie z \u017con\u0105 Krystyn\u0105 Jachniewicz \u2013 malark\u0105, zacieraj\u0105c w ten spos\u00f3b granic\u0119 miedzy sztuk\u0105 a \u017cyciem codziennym (m.in. filmy Bez tytu\u0142u<\/em>, Osmoza<\/em>). Jachniewicz bra\u0142a udzia\u0142 w wielu jego performance.<\/p>\n Dzia\u0142ania tw\u00f3rcze Krzysztofa Zar\u0119bskiego od pocz\u0105tku mia\u0142y charakter interdyscyplinarny. Bardzo wa\u017cnym elementem jego sztuki by\u0142a wsp\u00f3\u0142praca z innymi artystami; re\u017cyserami teatralnymi, muzykami, kompozytorami, filmowcami. Znacz\u0105cy wp\u0142yw na jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 mia\u0142a wsp\u00f3\u0142praca z wybitnym re\u017cyserem teatralnym Helmutem Kajzarem w latach 1974-81, z kt\u00f3rym wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 eksperymentalny \u201eteatr metacodzienno\u015bci”, wprowadzaj\u0105c do spektakli teatralnych, m.in. Rycerza Andrzeja<\/em>, +++ (Trzema krzy\u017cykami)<\/em> i Villa dei misteri<\/em>, techniki performance, instalacji i environment oraz wsp\u00f3\u0142tworz\u0105c do nich scenografi\u0119. Pod koniec lat 70. Zar\u0119bski wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Kazimierzem Braunem nad sztuk\u0105 Tadeusza R\u00f3\u017cewicza \u201ePrzyrost naturalny\u201d w Teatrze Wsp\u00f3\u0142czesnym we Wroc\u0142awiu. Jednym z element\u00f3w sztuki by\u0142a \u201e\u017cywa galeria\u201d, w kt\u00f3rej artysta zgromadzi\u0142 obiekty i rze\u017aby zatopione w stopniowo topniej\u0105cym lodzie. Na pocz\u0105tku lat 90. Zar\u0119bski powr\u00f3ci\u0142 do pracy nad scenografi\u0105 teatraln\u0105 \u00a0tworz\u0105c scenografi\u0119 do spektaklu \u201eSzcz\u0119\u015bliwe dni\u201d Samuela Becketta w re\u017cyserii Andrzeja Bubienia r\u00f3wnie\u017c we Wroc\u0142awiu.<\/p>\n R\u00f3wnie wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w tw\u00f3rczo\u015bci Zar\u0119bskiego odgrywa\u0142y d\u017awi\u0119k i muzyka. Artysta wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142\u00a0 z muzykami, mi\u0119dzy innymi z W\u0142adys\u0142awem Jagie\u0142\u0142\u0105, Johnem Kingiem, oraz kompozytorami, Stephenem Montague, Krzysztofem Knittlem.<\/p>\n W 1981 roku Zar\u0119bski wyjecha\u0142 do Stan\u00f3w Zjednoczonych, gdzie mieszka i tworzy do dzisiaj. W tym czasie jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 ewoluowa\u0142a z dzia\u0142a efemerycznych ku wi\u0119kszemu zainteresowaniu materi\u0105. Przedmioty lub ich fragmenty stanowi\u0142y materia\u0142 jego instalacji i rze\u017ab, montowanych lub skr\u0119canych za pomoc\u0105 \u015brub, drut\u00f3w, sznurka. Podobnie jak we wcze\u015bniejszych realizacjach wykorzystuje je te\u017c w swoich akcjach, potem przywraca im status obiekt\u00f3w. Cz\u0119stym przedmiotem, kt\u00f3ry artysta wykorzystywa\u0142 od samego pocz\u0105tku, by\u0142a ta\u015bma magnetofonowa oraz p\u0142yta winylowa (Zamro\u017cenie d\u017awi\u0119ku<\/em> i Dialog<\/em> z 1974 roku, Gitara<\/em> z 1988 roku, Instrument<\/em> z 1992 roku, Messages 2<\/em> z 1995 roku). Obiekty cz\u0119sto by\u0142y zatapiane w pleksi. W 1983 roku Zar\u0119bski spotka\u0142 si\u0119 z artystami, kt\u00f3rzy stworzyli p\u00f3\u017aniej grup\u0119 The Rivington School. Spotykali si\u0119 w klubie No Se No, potem w powsta\u0142ej tam galerii o tej samej nazwie. To tam Zar\u0119bski pokazywa\u0142 mi\u0119dzy innymi rze\u017aby z lodu. Po zamkni\u0119ciu galerii pozosta\u0142 Rivington Sculpture Garden \u2013 teren, na kt\u00f3rym arty\u015bci stworzyli gigantyczn\u0105 instalacj\u0119 z wielkomiejskich odpad\u00f3w, gdzie znajduj\u0105 si\u0119 te\u017c prace Zar\u0119bskiego.<\/p>\n <\/p>\n