<\/p>\n
Przewrotno\u015b\u0107 malarstwa \u0141ukasz Korolkiewicza dociera do widza w pe\u0142ni w momencie, w kt\u00f3rym u\u015bwiadamiamy sobie, czyim spojrzeniem si\u0119 pos\u0142ugujemy, kiedy patrzymy na te ciesz\u0105ce oko i niepokoj\u0105ce ducha pi\u0119knie namalowane, dwuznaczne obrazy. Ogl\u0105damy malarza, kt\u00f3ry czasem zachwyca si\u0119 popo\u0142udniowym s\u0142o\u0144cem, ale jeszcze cz\u0119\u015bciej obna\u017ca si\u0119, maskuje swoje oblicze i jednocze\u015bnie usi\u0142uje sam siebie zdemaskowa\u0107. Podgl\u0105damy go, kiedy on sam podgl\u0105da (innych, ale r\u00f3wnie\u017c siebie). Obserwujemy go, kiedy st\u0105pa po najbardziej grz\u0105skim z grunt\u00f3w, rzucaj\u0105c cie\u0144 na niewinno\u015b\u0107 uciele\u015bnion\u0105 przez figury dorastaj\u0105cych dziewczynek (i lalek). Przewrotno\u015b\u0107 polega na tym, \u017ce nawet wtedy (a w\u0142a\u015bciwie wtedy szczeg\u00f3lnie), kiedy wydaje nam si\u0119, \u017ce przy\u0142apali\u015bmy artyst\u0119 na ryzykownych dialogach z w\u0142asnym cieniem, instynktami czy po\u017c\u0105daniami, to przecie\u017c nie przestajemy patrze\u0107 jego oczami. Oto ostateczna podw\u00f3jno\u015b\u0107, kt\u00f3ra ustanawia intryguj\u0105c\u0105 dwuznaczno\u015b\u0107 tego malarstwa.<\/p>\n
Artysta (jego zachwyty, nag\u0142e intensywne do\u015bwiadczenie przemijania, wgl\u0105d w mrok, kt\u00f3ry nosi w sobie) to zarazem podmiot i przedmiot poznania \u2013 znajduje si\u0119 jednocze\u015bnie wewn\u0105trz i na zewn\u0105trz tego zbudowanego ze spojrze\u0144, niemego dyskursu. Jest sob\u0105 i kim\u015b zupe\u0142nie Innym (a wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c jednym z nas, widzem, kt\u00f3remu malarz pokazuje obraz). Malarstwo okazuje si\u0119 koniecznym, by\u0107 mo\u017ce nawet jedynym mo\u017cliwym medium umo\u017cliwiaj\u0105cym przyjrzenie si\u0119 owemu Innemu, kt\u00f3rego to\u017csamo\u015b\u0107 to klucz do egzystencjalnej zagadki, postawionej zar\u00f3wno przed malarzem, jak i przed odbiorc\u0105.<\/p>\n